Istrië, 18 – 25 september 2007

 

Ook dit jaar hebben we er voor gekozen om naar een land in het zuiden van Europa te gaan – en dat was maar goed ook, na de “zomer” in Nederland.

Dit keer was Istrië aan de beurt, een provincie van Kroatië.

 

Istrië is een schiereiland. Wij verbleven aan de Oostkust, bij het plaatsje Rabac. Istrië is een groen gebied. Veel bomen, planten en dieren. Water zie je niet veel op het schiereiland, want de rivieren lopen grotendeels ondergronds.

De geschiedenis van dit stukje Kroatië gaat terug tot zo’n 1200 jaar voor Christus, toen de Illyrische volken (Histriërs) zich hier vestigden.

Rond 200 voor Christus veroverden de Romeinen het gebied. Uit die tijd stammen veel typisch Romeinse gebouwen (zie verderop met name de foto’s genomen in Pula).

Rond 400 na Christus gaat Istrië deel uitmaken van het byzantijnse rijk. Vanaf 500 dringen de Zuid-slavische volken door tot de Balkan, en dus ook tot Istrië. Dan vestigen de eerste Kroaten zich hier. In de 9^e eeuw lijft Karel de Grote het gebied in bij het Frankische rijk, en honderd jaar later verovert Venetië het gebied. Ook uit die tijd zijn nog duidelijk invloeden merkbaar. In de volgende eeuwen komen nog de Habsburgers in het binnenland van Istrië, terwijl de kuststeden in Venetiaanse handen blijven. Rond 1500 komen dan de Ottomanen en Uskoken.

Napoleon beëindigt rond 1800 de macht van Venetië. Istrië gaat bij Oostenrijk horen. Ook de invloed van het Oostenrijks-Hongaarse regiem is nog duidelijk merkbaar.

In 1918 vormen Slovenië, Kroatië en Servië het koninkrijk Joegoslavië. Istrië maakt hiervan geen deel uit; het wordt toegewezen aan Italië.

Van 1939 tot 1945 is Kroatië onafhankelijk; na de tweede wereldoorlog maakt het deel uit van de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië. In 1947 wordt ook Istrië aan Joegoslavië toegevoegd.

Vanaf 1990 is er oorlog in Joegoslavië. Kroatië wil onafhankelijkheid; de Serven accepteren dit niet. In 1995 wordt Kroatië toch onafhankelijk.

Overigens is er in Istrië niet gevochten.

Kroatië is (nog) geen lid van de EU. Problemen zijn o.a. uitlevering  van oorlogsmisdadigers en het landbouwbeleid.

 

Istrië kent bijna geen industrie. Men leeft van de landbouw (met name olijven) en het toerisme, en met name het agrotoerisme is in opkomst. Landbouwers die een deel van hun grond benutten om vakantieverblijven te bouwen).

 

Zo, na dit geschiedenislesje is het tijd om wat plaatjes te laten zien.

 

Zoals gezegd, we verbleven in Rabac, een klein dorpje aan de oostkust, gelegen in een prachtige baai.

Links op de foto zie je het enorme hotelcomplex met daarvoor een grote camping. Rechts, de heuvel op, ligt het plaatsje Rabac. Rechts vooraan nog meer hotels. In de zomer verblijven hier in totaal meer dan 14.000 toeristen per dag, terwijl de eigen bevolking 1400 bedraagt. (dit is uiteraard geen eigen foto, want zo hoog is het echt niet in Istrië)

Dit is dan ons gedeelte van het hotelcomplex. Goed verzorgd (de bloembakken kregen elke dag water en de dode bloemen werden weggehaald), met prachtige tuinen, waar het goed toeven was onder de olijfbomen en in de zon. Een zoetwater- en een zoutwaterzwembad en het (rots)strand op korte afstand: prima uit te houden dus.

Dit was het uitzicht vanaf mijn balkon op een vroege ochtend, vlak voordat de zon boven de heuvels uitkwam. Het balkon had een overkapping, zodat het ook ’s avonds, als het behoorlijk afgekoeld was, nog aangenaam vertoeven was.

   

Ons eerste uitstapje was naar Slovenië, zo’n 60 km naar het noorden. Daar bezochten we de grotten van Postojna. In dit gebied zijn enorm veel grotten, maar hier is een deel van zo’n vijf kilometer helemaal toegankelijk gemaakt en verlicht. Het eerste en laatste deel leg je met een treintje af, daartussendoor loop je 1800 meter. Maar goed dat er leuningen waren, want het traject was af en toe erg steil en (door het druipende water) behoorlijk glad. Het is ongelofelijk dat de natuur zo iets kan maken. De formaties groeien 1 centimeter per honderd jaar; de oudste formaties zijn dan ook al zo’n miljoen jaar oud.

 

Een onvergetelijke ervaring!

 

De donderdag waren we vrij, en hebben we genoten van de zon, de zee en de cappuccino op het terras bij de zee.   

 

Om in zee te zwemmen had je wel schoenen nodig. Niet alleen omdat het een kiezelstrand was, en de kiezels ook de eerste meters in zee lagen, maar ook vanwege de zeeëgels die gemeen kunnen steken. Tegen de heuvel de laagste bebouwing van Rabac.

 

Op vrijdag maakten we een tocht over het schiereiland en bezochten de steden Pula, Rovinj en Porec. Pula heeft een amfi-theater dat in dezelfde tijd is gebouwd als het Collosseum in Rome, en dus ook dezelfde bouwstijl. Gelukkig heeft men dit theater voor afbraak kunnen behoeden. Nu worden er concerten in gegeven. Op het moment dat wij er waren, was men aan het verbouwen.

Pula kent ook, zoals de meeste stadjes, nauwe en steile straatjes en trappen.

 

Ook dit tempeltje en de triomfboog dateren uit de Romeinse tijd.

 

Rovinj heeft heel veel weg van Venetië.

 

Op zaterdag reden we naar Rijeka. Rijeka en Opatija (zie maandag) liggen niet echt meer op het schiereiland, maar net ten noord-oosten daarvan in een baai.

Rijeka is een vrij grote stad, maar ook weer met mooie gebouwen. Toen wij er waren, was er ook een of ander festival in de stad gaande. Erg gezellig dus.

 

Via dit poortje kom je in de winkelstraat	Een volledig ronde kerk

 

	molenstenen van een olijfoliemolen.
Een van de oude stadspoorten

 

Op zondag gunden we onszelf weer een dagje rust, en weer was het aangenaam vertoeven onder de olijfbomen.

 

Maandag was de laatste volle dag die we in Istrië doorbrachten, en we bezochten die dag de stad Opatija. Deze  stad is groot geworden als kuuroord, en ook nu nog trekt de stad veel toeristen. Er heerst een subtropisch klimaat, waardoor de winters niet zo koud (nou ja, koud) zijn als elders in Kroatië, en de zomers niet zo extreem heet.

 

een van de oude hotels	de nimf, het symbool van Opatija

 

De hybiscus bloeide nog volop	Een stukje van de gezellige boulevard

 

Langs de boulevard ligt een prachtig park, waarin  zeldzame bomen en planten groeien. Het beeldje is een impressie van de balletdanseres Isadora Duncan.

 

Op de terugweg naar ons hotel bezochten we nog een klein bergdorpje, waarvan ik de naam echt niet meer weet. Ook hier was het klimmen geblazen.

En tenslotte maakten we nog een fotostop met een prachtig uitzicht over een “fjord”.

 

Dinsdag vlogen we vroeg in de middag weer naar huis. Afscheid van een zonnig en warm Istrië, en op naar een koud en kil Nederland. Maar och, alles went weer.

 

Het was weer een prachtige reis. Veel gezien, veel geleerd en vooral veel genoten!

 

Groeten aan iedereen, van Geerte